غربت را نباید در الفبای شهر غربت جستجو کرد!!!! . . . همین که عزیزت نگاهش رو

به دیگری فروخت تو غریبی...




شايع ترين کلمه "شهرت"است... دنبالش نرو. لطيف ترين کلمه "لبخند" است...آن

را حفظ کن. حسرت انگيز ترين کلمه "حسادت"است... از آن فاصله بگير. ضروري

ترين کلمه "تفاهم"است... آن را ايجاد کن. سالم ترين کلمه "سلامتي"است... به

آن اهميت بده . اصلي ترين کلمه "اطمينان"است... به آن اعتماد کن. بي احساس

ترين کلمه "بي تفاوتي" است... مراقب آن باش. دوستانه ترين کلمه

"رفاقت"است... از آن سوءاستفاده نکن. زيباترين کلمه "راستي"است... با آن

روراست باش





طرح چشمان قشنگت در اتاقم نقش بسته ... شعر مي گويم به يادت در قفس

غمگين و خسته ... من چه تنها و غريبم بي تو در درياي هستي ... ساحلم شو

غرق گشتم بي تو در شبهاي مستي




اولين کسي که عاشقش ميشي دلتو ميشكنه و ميره . دومين کسي رو که

دوست داشته باشي و از تجربه قبلي استفاده کني دلتو بدتر ميشکنه و ميزاره

ميره . بعدش مياي ديگه هيچ چيز واست مهم نيست و از اين به بعد ميشي اون

آدمي که هيچ وقت نبودي . ديگه دوست دارم واست رنگي نداره .. و اگه يه آدم

خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشكني که انتقام خودتو ازش بگيري و اون ميره

با يکي ديگه…..اينطوريه که دل همه آدما ميشکنه و عشقي وجود نخواهد داشت.







كسي يه روزي مياد يه روزي ميره، يكي با دلش ميره، يكي با پاهاش، ولي مواظب

باش كسي با پاهاي خودش از دلت نره



ضرب المثل چيني: «برنج سرد را مي‌توان خورد، چاي سرد را مي‌توان نوشيد، اما

نگاه سرد را نمي‌توان تحمل کرد

    شب چو پيچک مي شوم با بوي تو باز می پيچم ز پا تا موي تو باز

 تبريکات نور زير آوار بلور من مگر چند ساله ام؟

 باز زنجير سکوت...

 

 

 

        ـ دكتر علي شريعتي: دنيا را بد ساخته اند...

 کسي را که دوست داري، تو را دوست نمي دارد. کسي که تو را

 دوست دارد ،تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش

 داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم

 نمي رسند و اين رنج است .

زندگي يعني اين...

 

 

       تو مرا مي فهمي من تو را مي خواهم و همين ساده ترين

 

 قصه ي يك انسان است... تو مرا  مي خواني من تو را ناب ترين

 

 شعر زمان مي دانم و تو هم مي داني تا ابد در دل من مي ماني

 

 

      از خدا پرسيدم:خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟ خدا جواب

 

 داد:گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،با اعتماد زمان حال ات

 

 را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.ايمان را نگهدار و ترس

 

 را به گوشه اي انداز .شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت

 

 شک نکن.زندگي شگفت انگيز است فقط اگر بدانيد که چطور

 

 زندگي کني

 

 

 

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد                                            فریبنده  زاد  و  فریبا  بمیرد

 

شب  مرگ تنها نشیند به موجی                                      رود  گوشه ای  دور و تنها بمیرد

 

درآن گوشه چندان غزل خواندآنشب                                   که خود در میان غزل ها بمیرد

 

گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا                                             کجا عاشقی کرد ؟آنجا بمیرد

 

شب  مرگ از  بیم  آنجا  شتابد                                            که از مرگ غافل شودتا بمیرد

 

من این نکته گیرم که باورنکردم                                         ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

 

چو  روزی ز  آغوش دریا بر آمد                                          شبی هم در آغوش دریا بمیرد

 

تو  دریای  من بودی آغوش واکن                                   که می خواهداین قوی زیبابمیرد

                                                                                     

                                                                                               

                                                                                                دکتر مهدی حمیدی شیرازی

 

 

در دیگران میجوییم اما بدان ای دوست

اینسان نمی یابی زمن حتی نشان ای دوست

من در تو گشتم مرا درخود صدا می زن

تا پاسخم را بشنوی بر آستان ای دوست

من قانعم‌‌ آن بخت جاویدان نمی خواهم

گر می توانی یک نفس با من بمان ای دوست

یا نه توهم با هر بهانه شانه خالی کن

از من مَنِه بر شاخه ها بار گران ای دوست

نا مهربانی راهم از تودوست خواهم داشت

بیهوده می کوشی بمانی مهربان ای دوست

آن سان که می خواهد دلت با من بگو آری

من دوست دارم حرف دل را بر زبان ای دوست

 

 

 

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند؟

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند

 

از من چه می ماند جز این تکرار پی در پی

تکرار من، در من مگر از من چه می ماند

 

غیر از خیالی  خسته از تکرار  تنهایی

غیر از غباری در لباس تن چه می ماند

 

از  روزهای دین بی فردا  که  می آید

از لحظه های رفتۀ روشن چه می ماند

 

از من اگر کوهم اگر خورشید اگر دریا

بی تو میان قاب پیراهن چه می ماند

 

بی تو چه فرقی می کند دنیای تنها را

غیر از غبار و آدم و آهن چه می ماند

 

وقتی تو با من نیستی از من که می پرسد

از شعر و شاعر جز شب و شیون چه می ماند