همدم تنها

hamdamtanha — Thu, 18 Sep 2008 21:29:53 GMT

hamdamtanha — Fri, 30 May 2008 11:11:18 GMT

خيال خام پلنگ من به سوی ماه جهيدن بود
... و ماه را ز بلندايش به روی خاک کشيدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالی زد
که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسيدن بود

***

گل شکفته ! خداحافظ اگر چه لحظه ی ديدارت
شروع وسوسه ای در من به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آری موازيان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغاز به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من
فريبکار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود

***

چه سرنوشت غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم
تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پريدن بود

"زنده یاد حسین منزوی"

hamdamtanha — Fri, 16 May 2008 15:56:59 GMT

ديدي تا حالا اگر کسي رو دوست داشته باشي دلت نمياد اذيتش کني؟ دلت نمياد شيشه دلش رو با سنگ زخم زبون بشکني؟ دلت نمياد ازش پيش خدا شکايت کني حتي اگر بره و همه چيزو با خودش ببره... حتي اگر از اون فقط هاي هاي گريه ي شبانت بمونه و عطر اخرين نگاهش... حتي اگر بعد از رفتنش پيچک دلت به شاخه نازک تنهايي تکيه کنه ديدي؟هر گوشه و کنار شهر هر وقت کسي از کنارت رد ميشه که بوي عطرش رو ميده چه حالي ميشي؟ بر ميگردي و به اون رهگذر نگاه ميکني

hamdamtanha — Wed, 30 Apr 2008 19:13:18 GMT

بود ماه آذر، اوج ياس و تيرگي، گل نبود و برگ هم پ‍ژمرده بود چشم هاي پر ز اشكم را ببين، شايد آن شب آسمان هم ميگريست قلب غمگين هميشه خسته ام،وارث دلتنگي و افسردگي است خوب ميدانم كه روز مرگ من،باز ابر آسمان خواهد گريست ساكت و خاموش

يادش بخير ديروز ها كنار هم مي نشستيم و چشم به غروب آفتاب ميدوختيم كه اشعه طلاييش با امواج ميرقصيد... و امروز ها من به تنهايي و با ياد تو كنار آب مي نشينم و به غروب آفتابهايي فكر ميكنم كه بدون تو ميگذرند. چقدر زود گذشت با هم بودن و چه زجر آور است زندگي در اين روزهاي تنهايي و بدون تو....اي كاش بودي و صداي تپش هاي قلبم را ميشنيدي. تپش هايي كه فقط به خاطرتو ميزنند فقط چون تو گفتي بعد از من بر لب آب بنشين و غروب آفتاب طلايي را تماشا كن

تمام شب کنار برج ها منتظر می مانم صندلیهای شکسته از آن من نیستند اگر آهسته صدایت می زنم نمی خواهم ستاره ها بریزند آخر سقفی ندارم که زیر آن دستهایت را بگیرم و گریه کنم

چشمانش پر از اشک بود به من نگاه کرد و گفت : فقط امروز برای مدت زیادی از برم میروی بگو که دوست دارم به چشمانش خیره شدم قطره های اشک را از چشمانش زدودم و بر لبانش بوسه ای زدم اما نگفتم که دوسش دارم روزی که به سوی او رفتم آنقدر خوشحال شد که خود را به آغوش من انداخت و سرش را بر روی سینه ام فشرد و گفت امروز بگو دوسم داری دستهای سفید و بلندش را گرفتم اما باز نگفتم که دوسش دارم .ماهها گذشت در بستر بیماری افتاد با چند شاخه گل میخک سرخ به دیدارش رفتم کنار بالینش نشستم او را نگاه کردم به من گفت : بگو که دوسم داری میترسم که دیگر هیچ وقت این کلمه را از دهانت نشنوم اما باز بوسه ای بر لبانش زدم و رفتم . وقتی که آن روز به بالینش رفتم روی صورتش پارچه ای سفید بود وحشت زده وحیران پارچه را کنار زدم تازه فهمیدم چقدر دوسش دارم فریاد زدم : به خدا دوست دارم اما...

hamdamtanha — Thu, 10 Apr 2008 10:29:18 GMT

همیشه هر جمله ای اون معنای ظاهری که ازش برداشت میشه را نمیده

میشه به اون روی جمله ها هم نگاه کرد ... درست مثل آدما

hamdamtanha — Fri, 08 Feb 2008 06:52:18 GMT

چه تا جی زدی بر سرم زندگی؟............................................. به غیر از مصیبت به جز بندگی؟

   1 روزهم اگه دل به شادی گذشت................................... چه شادی که با نامرادی گذشت؟

         ندیدم   بهاری ، محبت ز یاری........................دلم غرق خون شدعجب روزگاری

             نه یک خنده بر لب نه آسودن از تب......... نه چشمم به درمنتظر بوده یکشب

                       ای زندگی دلگیرم از تو...... غمهات منو دیوونه کرده

                           هر چی غم و درده تو دنیا...اینجا تو قلبم لونه کرده

                دیدی که هیچکی پناهم نبود.......... هیچوقت کسی چشم به راهم نبود

          حتی کسی با دل خسته ام.............................. در زندگی تکیه گاهم نبود

ندیدم بهاری محبت ز یاری................................................. دلم غرق خون شد عجب روزگاری

hamdamtanha — Thu, 24 Jan 2008 14:40:24 GMT

گفته بودي دلتنگي هايم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند. مي گفتي قاصدکها گوش شنوا دارند غم هايت را در گوششان زمزمه کن و به باد بسپار . من اکنون صاحب دشتي قاصدکم. اما مگر تو نمي دانستي قاصدکهاي خيس از اشک مي ميرند؟

از غصه اين درد ندانم چه كنم يا هست پناهي و ندانم چه كنم؟وز دل بيمارم هر دم تا ز سحر ز شوق روي بي تابت چه كنم؟چشم من شرم باد ، ز تو نظري با دل عشاق خويش ز دوريت چه كنم ؟ گرچه وصال آغازگر روياي ما بود با مرگت زين سر آغاز چه كنم ؟

hamdamtanha — Mon, 14 Jan 2008 18:59:18 GMT

خودم تنها... تنها دلم

چو شام بی فردا دلم

چو کشتی بی ناخدا

چو سینه ی دریا دلم

تو ای خدای مهربان

تو ای پناه بی کسان

به سنگ غم مشکن دگر

چو شیشه ی مینا دلم ...

hamdamtanha — Fri, 04 Jan 2008 20:00:18 GMT

هر کي با حقيقته

تو دلش محبّته

هر کي با يه قلب پاک

عاشق رفاقته

مثل من

هميشه تنها مي مونه

يه غريقه

که تو دريا مي مونه

برايم اين معما حل نخواهد شد خداحافظ برايت حرف زيبايي است

نمي خواهي بداني در دل اين خسته ي عشقت چه غوغايي است

و يا من

زير آوار غم رفتن چه خواهم شد؟ برو زيبا برو تنها ميان

نامه هايت

مي نوشتي زندگي زيباست و من هم زندگي را در تو مي ديدم

برو استاد

خوبي ها به من درس وفا دادي خيالي نيست درد بي تو بودن

را تحمل بهترين

راه است و من هم خوب فهميدم وفا يعني خداحافظ

ولي با همه اين حرفا دوست دارم

هر جا كه باشي

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بند هاي من و توست

اگر كلمه دوستت

دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست ،

اگر كلمه دوستت دارم

راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست ، اگر كلمه دوستت دارم

پايان دهنده

جدايي هاست ، اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق

راستين من نسبت به توست ، اگر كلمه دوستت دارم

كليد زندان من و توست ، پس با تمام وجود

فرياد مي زنم دوستت دارم

نميگم جاي تو روي چشمام چون اگه گريه كنم

خيس ميشي نمي گم جاي

تو توي دستام چون اگر باز كنم پر ميكشي

نمي گم جاي تو توي قلبمه چون

اگه بشكنه زخمي ميشي نمي گم

جاي تو توي ذهنمه چون اگه

خراب بشه؛ خراب ميشي نمي گم

جاي تو توي حرفام چون اگه سكوت كنم

خسته ميشي نميگم جاي تو توي يادمه چون اگه پير بشم

كهنه ميشي من

ميگم جاي تو هر كجا كه باشه، دوستت دارم

به من بسپار

دستت را به من بسپار

تا از گرمي آن وجودم را پر كنم.

گوشت را به من بسپار

تا زمزمه ي عشق را در آن جاري كنم.

شانه ات را به من بسپار

تاآن را تكيه گاه تنهايي ام كنم.

قلبت را به من بسپار

تا آن را در هاله اي از نور نگهداري كنم.

صدايت را به من بسپار

تا مهربا ني ات را تدريس كنم.

چشم هايت را به من بسپار

تا دمادم آن را گلباران كنم.

همه را به من بسپار

تا معني خواستن را ياد بگيرم.

ياد بگيرم چگونه تو را بپرستم.

و چگونه با وجود حضور تو در حضور عشق

خود را بازيابم؛

اي كاشف موجوديت عشق

آرزويم اين است

نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از

شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ي هر روز تو عاشق

باشيآنکه تو را مي خواهد و به لبخند تو از

خويش رها

مي گردد

و تو را دوست بدارد هر آن اندازه که

دلت مي خواهد

پرنده

hamdamtanha — Mon, 31 Dec 2007 09:43:18 GMT

پرنده هم قفس هم خونه ي من

زمستون گشت و شد وقت پريدن

همين ديروز تو از اين خونه رفتي

ولي از اومدن چيزي نگفتي

تو را در حنجره يک دشت آواز

تو را در سر هواي خوب پرواز

من اينجا خسته و غمگين و تنها

نمي دونم که مي مونم تا فردا

چي مي شد اون هواي شرجي و سرد

مرا راهي اين خونه نمي کرد؟

تو با جنگل تو با دريا تو با کوه

من و انداز? يک دشت اندوه

من عادت مي کنم با درد تازه

جدايي شايد از من من بسازه

دلم تنگه دلم تنگه برايت

نگاهم با نگاهت داشت عادت

من اينو دوست دارم

چون مال منه

ممكنه فقط يه شعر باشه ولي

واسه من يه دنيا ارزش داره